بیژن الهی

به تصویر درختی

که در حوض

زیر یخ زندانیست،

چه بگویم؟

من تنها سقف مطمئنم را

پنداشته بودم خورشید است

که چتر سرگیجههام را

- همچنان که فرو نشستن فوارهها

از ارتفاع گیج پیشانیام میکاهد –

در حریق باز میکند؛

اما بر خورشید هم

برف نشست.

چه بگویم به آوای دورشدن کشتیها

که کالاشان جز آب نیست

- آبی که میخواست باران باشد -

و بادبانهاشان را

خدای تمام خداحافظیها

با کبوتران از شانهی خود رم داده.