سکوتِ سکوت

یه جایی هست که توی کارکرد و فایدهی حرفزدن، نوشتن و به اشتراکگذاشتن، شک میکنی. میایستی جلوی خودت و میگی: باید چیکار کرد؟

خودت، نگاهت میکنه فقط؛ چیزی نمیگه.

برای یه آدمِ نوشتنی، تجربهی وحشتناکیه.

فکر میکنم همهی اونایی که سکوت رو ترجیح میدن و دیگه نمینویسن، این حس رو تجربه کردهن.